KrF vil gjere det enklare for folk å sykle. Folkehelse og miljø er gode grunnar kvar for seg og i lag.
Gang- og sykkelvegar og breie "skuldrer" på nye vegar er viktige grep for å gjere sykling enklare, tryggare og meir attraktivt. Folkehelse og miljø er gode grunnar kvar for seg.
Men også sykkelstativ på bussane er viktig! Både fordi vi har mange tunnelar der det ikkje er lov å sykle. Men også fordi det kanskje er for langt å sykle både til og frå jobb. Men supert den eine vegen. Og også fordi vi ønskjer å legge til rette for meir sykkelturisme.
NRK hadde eit innslag om at dei hadde fått dette godt til i Oppland. Dette må vi klare også i Sogn og Fjordane. Så fylkeskommune, Firda billag, Fjord1 og Nettbuss; oppfordringa er gitt. KrF følgjer opp saka.
Og PS; desse flotte sykkelstativa bak på bussen er faktisk laga i Stryn!!
26. juni 2011
20. juni 2011
Integrering i praksis
Det kan sjå ut som at berre ein får vekk kontantstøtta, så er integreringa berga... Det er å bruke vikarierande argument.
Men her kjem ei sak som handlar om integrering i praksis:
Når innvandrarar kjem til landet, så er det eit mål at dei skal lære norsk. Dei får derfor gratis opplæring i norsk og samfunnsfag. Fleire kommunar går gjerne saman om opplæring, noko som fører til reiseveg for innvandrarane. Offentleg transport er ikkje veldig godt utbygd i fylket vårt, og der det går td buss, så har det ein ganske høg pris. Vi har kompensert det med rabattkort for enkelte grupper. Td. studentane. Dei får enten eit månadskort med 40% rabatt eller dei får 25% rabatt på enkelt-reiser mot å vise "studentbevis".
Det er bustadkommunen som får integreringstilskot for den enkelte innvandrar. Det skal dekke norskopplæring. Eg meiner dette tilskotet også må riggast slik at det tar høgde for skyssutgifter, der det er naudsynt.
For viss vi skal ha integrering som mål, og er samde om at det å lære norsk og samfunnskunnskap er viktig, så må vi syte for at reisekostnader ikkje vert eit hinder for å nå målet. Vi veit også at dette ikkje er ei kjøpesterk gruppe. Tvert om ligg dei høgt på statestikken når ein måler fattigdom.
Eg vil ta denne saka opp med KrF, med tanke på å få gjennomslag for at reise til norskopplæringa vert kostnadsrekna inn i det kommunale integreringstilskotet.
I samferdsleutvalet i fylket skal vi handsame ei sak der instillinga til å gje rabattar på bussar for desse "studentane" er negativ. Eg skjønar det ut frå at det ikkje er fylket sitt ansvar. Men ein må no kunne gje studentbevis, slik at kommunane, der dei faktisk er inne og dekkar desse utgiftene, får denne rabatten.
Det prinsippielle spørsmålet er kanskje; er dei studentar eller ikkje? Eg vil meine dei er, og at dei derfor må likebehandlast med norske studentar for den tida studiet gjeld. Lærestadane må derfor utferde "studentbevis" til dei det gjeld, slik at dei får del i 25% -rabatten dei har rett på.
Men her kjem ei sak som handlar om integrering i praksis:
Når innvandrarar kjem til landet, så er det eit mål at dei skal lære norsk. Dei får derfor gratis opplæring i norsk og samfunnsfag. Fleire kommunar går gjerne saman om opplæring, noko som fører til reiseveg for innvandrarane. Offentleg transport er ikkje veldig godt utbygd i fylket vårt, og der det går td buss, så har det ein ganske høg pris. Vi har kompensert det med rabattkort for enkelte grupper. Td. studentane. Dei får enten eit månadskort med 40% rabatt eller dei får 25% rabatt på enkelt-reiser mot å vise "studentbevis".
Det er bustadkommunen som får integreringstilskot for den enkelte innvandrar. Det skal dekke norskopplæring. Eg meiner dette tilskotet også må riggast slik at det tar høgde for skyssutgifter, der det er naudsynt.
For viss vi skal ha integrering som mål, og er samde om at det å lære norsk og samfunnskunnskap er viktig, så må vi syte for at reisekostnader ikkje vert eit hinder for å nå målet. Vi veit også at dette ikkje er ei kjøpesterk gruppe. Tvert om ligg dei høgt på statestikken når ein måler fattigdom.
Eg vil ta denne saka opp med KrF, med tanke på å få gjennomslag for at reise til norskopplæringa vert kostnadsrekna inn i det kommunale integreringstilskotet.
I samferdsleutvalet i fylket skal vi handsame ei sak der instillinga til å gje rabattar på bussar for desse "studentane" er negativ. Eg skjønar det ut frå at det ikkje er fylket sitt ansvar. Men ein må no kunne gje studentbevis, slik at kommunane, der dei faktisk er inne og dekkar desse utgiftene, får denne rabatten.
Det prinsippielle spørsmålet er kanskje; er dei studentar eller ikkje? Eg vil meine dei er, og at dei derfor må likebehandlast med norske studentar for den tida studiet gjeld. Lærestadane må derfor utferde "studentbevis" til dei det gjeld, slik at dei får del i 25% -rabatten dei har rett på.
12. juni 2011
Verdi-dilemma heile vegen
Like sidan Adam og Eva var på epleslang og åt av kunnskapens tre, har vi vore utfordra på etiske dilemma. Vi søker kunnskap, noko som i seg sjølv er bra. Samtidig vil kunnskapen alltid ha ei utfordrande bakside ved å reise spørsmål om kva som er rett og gale.
Kva er grunnleggande verdiar i eit samfunn? Kvar går grensa for kor tid ein trår over desse?
For meg er dette viktige polititske spørsmål. Og det var slike spørsmål om ”liv og død” som gjorde at eg valde å bli politisk aktiv i Kristeleg Folkeparti. Ikkje fordi partiet har ”kristeleg” i namnet, men fordi det med rot i nokre verdiar som for meg er viktig, prøver å stake ut ei rettesnor for kva samfunnet kan godta i grunnleggande spørsmål om menneskeverdet.
Mitt engasjement vart vekt av den vanskelege abortsaka, og kvinnerørsla som gjekk på barrikadane med å kalle eit påbegynt liv for ein celleklump som ikkje skulle ha nokon rettar på eigne vegne. Eg såg på meg sjølv som feminist, men fekk ikkje lov til å vere det. Fordi synet mitt på menneskeverd var knytt til at livet vert til ved unnfangelse, og at det derfor ikkje kan vere opp til berre eit anna menneske å bestemme om det skal få leve. Eg såg tvert om på det å sette kvinna til ansvar for slike avgjerder åleine var eit nytt overgrep frå menn og samfunn for å vri seg unna vanskelege val. Men vi har abortlova, og knapt nokon andre enn KrF tar til orde mot ho, eller prøver å finne avbøtande tiltak. Eg meiner barnet i mors liv er eit menneske, og derfor burde hatt eit grunnlovsfesta rettsvern.
Men utviklinga er vel heller andre vegen. Samfunnet vil legge til rette for at ein kan bruke kunnskapen for å forske på ufødt liv. Det kan vere gode grunnar i utgangspunktet, og det vert alltid vist til at ein kan spare liv; ved tidleg screening av foster, ved blodprøvar for å avsløre framtidige sjukdomar. Men resultatet kan vi lese frå land som er komne lengre enn oss; det fører til hyppigare abortar av foster med påvisbare sjukdomar. Til no er det vel FrP og Ap som vil tilby tidleg ultralyd og forlenge 12 vekers fristen for abort.
Eit anna verdi-spørsmål er surrogati. Det reiser etiske spørsmål på fleire plan. Både i fht barns rett til å kjenne biologisk far og mor. Og i fht å kunne leige ei eit menneske med ei livmor. Marknaden, som ofte er etisk blind, vil føre til at rike folk utnyttar fattige. Og så prøver vi sjølvsagt å bortforklare det med frivillighet, betaling med meir. Det blir korkje penare eller betre av den grunn.
Også i andre enden av livet er det store etiske dilemma. Til no har berre FrP programfesta at dei vil gjere det lovleg med aktiv dødshjelp. Og etter å ikkje ha fått venta applaus hos veljarane, har dei no sagt at det var eit ”arbeidsuhell”. Men det blir eit spørsmål vi må ta stilling til. Og etterkvart som det vert fleire sjuke eldre og færre til å pleie dei, så vil det ikkje forundre meg om argumentasjonen for dødshjelp vert pussa støv av. Sosialismens ånd som sett grupper og ”fellesskap” framfor enkeltmennesket finn saman med liberalismens og individualismens ånd; Det er ein rett å få bestemme over eige liv. Argumentasjonen er den samme som på aborttilhengarane sine banner på 70-talet. Kva er anleis?
Spørsmålet er ”Kva er då eit menneske?” Og det er her eg etterlyser politikarane sine verdigrunnlag, og prinsippielle tankar ut av det. Og korleis dette materialiserer seg i praktisk politikk som gjeld kvardagen vår.
Kva er grunnleggande verdiar i eit samfunn? Kvar går grensa for kor tid ein trår over desse?
For meg er dette viktige polititske spørsmål. Og det var slike spørsmål om ”liv og død” som gjorde at eg valde å bli politisk aktiv i Kristeleg Folkeparti. Ikkje fordi partiet har ”kristeleg” i namnet, men fordi det med rot i nokre verdiar som for meg er viktig, prøver å stake ut ei rettesnor for kva samfunnet kan godta i grunnleggande spørsmål om menneskeverdet.
Mitt engasjement vart vekt av den vanskelege abortsaka, og kvinnerørsla som gjekk på barrikadane med å kalle eit påbegynt liv for ein celleklump som ikkje skulle ha nokon rettar på eigne vegne. Eg såg på meg sjølv som feminist, men fekk ikkje lov til å vere det. Fordi synet mitt på menneskeverd var knytt til at livet vert til ved unnfangelse, og at det derfor ikkje kan vere opp til berre eit anna menneske å bestemme om det skal få leve. Eg såg tvert om på det å sette kvinna til ansvar for slike avgjerder åleine var eit nytt overgrep frå menn og samfunn for å vri seg unna vanskelege val. Men vi har abortlova, og knapt nokon andre enn KrF tar til orde mot ho, eller prøver å finne avbøtande tiltak. Eg meiner barnet i mors liv er eit menneske, og derfor burde hatt eit grunnlovsfesta rettsvern.
Men utviklinga er vel heller andre vegen. Samfunnet vil legge til rette for at ein kan bruke kunnskapen for å forske på ufødt liv. Det kan vere gode grunnar i utgangspunktet, og det vert alltid vist til at ein kan spare liv; ved tidleg screening av foster, ved blodprøvar for å avsløre framtidige sjukdomar. Men resultatet kan vi lese frå land som er komne lengre enn oss; det fører til hyppigare abortar av foster med påvisbare sjukdomar. Til no er det vel FrP og Ap som vil tilby tidleg ultralyd og forlenge 12 vekers fristen for abort.
Eit anna verdi-spørsmål er surrogati. Det reiser etiske spørsmål på fleire plan. Både i fht barns rett til å kjenne biologisk far og mor. Og i fht å kunne leige ei eit menneske med ei livmor. Marknaden, som ofte er etisk blind, vil føre til at rike folk utnyttar fattige. Og så prøver vi sjølvsagt å bortforklare det med frivillighet, betaling med meir. Det blir korkje penare eller betre av den grunn.
Også i andre enden av livet er det store etiske dilemma. Til no har berre FrP programfesta at dei vil gjere det lovleg med aktiv dødshjelp. Og etter å ikkje ha fått venta applaus hos veljarane, har dei no sagt at det var eit ”arbeidsuhell”. Men det blir eit spørsmål vi må ta stilling til. Og etterkvart som det vert fleire sjuke eldre og færre til å pleie dei, så vil det ikkje forundre meg om argumentasjonen for dødshjelp vert pussa støv av. Sosialismens ånd som sett grupper og ”fellesskap” framfor enkeltmennesket finn saman med liberalismens og individualismens ånd; Det er ein rett å få bestemme over eige liv. Argumentasjonen er den samme som på aborttilhengarane sine banner på 70-talet. Kva er anleis?
Spørsmålet er ”Kva er då eit menneske?” Og det er her eg etterlyser politikarane sine verdigrunnlag, og prinsippielle tankar ut av det. Og korleis dette materialiserer seg i praktisk politikk som gjeld kvardagen vår.
23. mai 2011
Leksehjelp i ungdomsskulen
KrF vil at det skal innførast ei frivillig leksehjelp for ungdomsskuleelevar. Vi trur det er større bruk for det på ungdomstrinnet enn den som no er innført for dei yngste elevane. Og vi opplever at dette blir etterspurd av mange foreldre, som enten ikkje fagleg strekk til med leksehjelp eller som ikkje får tida til å strekke til.
KrF har lenge vore ein pådrivar for at det måtte gjerast noko med ungdomsskulen, slik at han vert meir ein mestringsarena både for dei som ”snakkar med munnen og dei som snakkar med hendene”. Det inneber ma meir praktiske fag.
Etter 6 års etterlysning har endeleg regjeringa lagt fram ei melding om ungdomsskulen, og der er det etter vårt syn, mykje bra. Regjeringa følgjer opp KrF sitt framlegg om å innføre valfag og ein meir praktisk retta skuledag.
Men det må med fleire konkrete framlegg når Stortinget skal stake ut ein god ungdomsskule.
Læraren er den viktigaste enkeltgrunnen for ein god skule. Derfor er det viktig med god kompetanse og mulighet for etter- og vidareutdanning. Staten bør ta hovedansvaret for kostnaden med dette. Nye lærarar skal få tilbod om ei mentorordning som hjelper dei i gang både med undervisning og klasseleiing.
Kommunane må gje auka tilgang til helsesøster, slik at både fysiske og psykiske lidingar vert fort fanga opp og sett inn tiltak for.
Skulane er fleire stader allereie noe in god arena for samarbeid med næringslivet og opplæring i entrepenørskap. Dette ønskjer vi vidareutvikla, og ikkje berre avhengig av at det er eldsjeler blant lærarane som gjer at ein får det til. Særleg her i Sogn og Fjordane vil det vere nyttig med god opplæring og tilrettelegging for dei som kan tenkje seg å lage sin eigen arbeidsplass.
Skulen er kommunane sitt ansvar. Og det er ei av dei største oppgåvene til det lokale kommunestyret. Derfor er skule viktig når ein skal velje til hausten. Kva vil dei ulike partia for den lokale skulen? God skule handlar om meir enn skulestruktur.
KrF har lenge vore ein pådrivar for at det måtte gjerast noko med ungdomsskulen, slik at han vert meir ein mestringsarena både for dei som ”snakkar med munnen og dei som snakkar med hendene”. Det inneber ma meir praktiske fag.
Etter 6 års etterlysning har endeleg regjeringa lagt fram ei melding om ungdomsskulen, og der er det etter vårt syn, mykje bra. Regjeringa følgjer opp KrF sitt framlegg om å innføre valfag og ein meir praktisk retta skuledag.
Men det må med fleire konkrete framlegg når Stortinget skal stake ut ein god ungdomsskule.
Læraren er den viktigaste enkeltgrunnen for ein god skule. Derfor er det viktig med god kompetanse og mulighet for etter- og vidareutdanning. Staten bør ta hovedansvaret for kostnaden med dette. Nye lærarar skal få tilbod om ei mentorordning som hjelper dei i gang både med undervisning og klasseleiing.
Kommunane må gje auka tilgang til helsesøster, slik at både fysiske og psykiske lidingar vert fort fanga opp og sett inn tiltak for.
Skulane er fleire stader allereie noe in god arena for samarbeid med næringslivet og opplæring i entrepenørskap. Dette ønskjer vi vidareutvikla, og ikkje berre avhengig av at det er eldsjeler blant lærarane som gjer at ein får det til. Særleg her i Sogn og Fjordane vil det vere nyttig med god opplæring og tilrettelegging for dei som kan tenkje seg å lage sin eigen arbeidsplass.
Skulen er kommunane sitt ansvar. Og det er ei av dei største oppgåvene til det lokale kommunestyret. Derfor er skule viktig når ein skal velje til hausten. Kva vil dei ulike partia for den lokale skulen? God skule handlar om meir enn skulestruktur.
10. mai 2011
Språk er kultur
Då KrF i 1933 vart skipa var det også med målsaka som ei viktig sak. Nynorsken sine vekstvilkår i samfunnet har vore magre i mange år, og var då som no, ei sak for "motkulturen".
Norge har to jamstilte målføre, bokmål og nynorsk. Tilsette i offentleg sektor er faktisk pålagde å kunne svare folk på begge målføre, og det er derfor obligatorisk undervisning i sidemål i skulen.
Det at Høgre, som påropar seg å vere eit parti for kultur, gjer landsmøtevedtak på å avvikle sidemålet, eller rettare sagt gjere det valfritt, er derfor både trist og uforståeleg. Det er slike grep ein ventar i frå det mindre kulturmedvitne partiet FrP. Endå tristare er det når dei marknadsfører det som å bli kvitt nynorsken som sidemål..
For meg er ikkje denne saka ein bagatell, fordi det seier noko om haldningar og om kva verdiar ein vil bygge på. Eg syns avstanden til Høgre auka med dette vedtaket.
Norge har to jamstilte målføre, bokmål og nynorsk. Tilsette i offentleg sektor er faktisk pålagde å kunne svare folk på begge målføre, og det er derfor obligatorisk undervisning i sidemål i skulen.
Det at Høgre, som påropar seg å vere eit parti for kultur, gjer landsmøtevedtak på å avvikle sidemålet, eller rettare sagt gjere det valfritt, er derfor både trist og uforståeleg. Det er slike grep ein ventar i frå det mindre kulturmedvitne partiet FrP. Endå tristare er det når dei marknadsfører det som å bli kvitt nynorsken som sidemål..
For meg er ikkje denne saka ein bagatell, fordi det seier noko om haldningar og om kva verdiar ein vil bygge på. Eg syns avstanden til Høgre auka med dette vedtaket.
5. mai 2011
Russetid er risikotid
Det er kjekt å vere russ, og eg ønskjer alle ei flott og triveleg russetid.
For enkelte blir russetida alt anna enn kjekk. Nokon opplever grov vald, trafikkulukker og at eigne grenser vert pusha.
Samfunnet vårt er veldig sex-fokusert. Og det viser att i ein del av dei russeknutereglane som finst. I alle fall dersom eg fekk dei rett gjengitt frå ein journalist i dag. Det gjekk på å sex med 10, sex med ein førstis, sex med russepresidenten, sex på skulen...Lista var ganske lang. For dei fleste er vel dette mest fleip. Men det gir likevel eit betydeleg sexpress. Og kombinert med alkohol, som dessverre er ein "viktig" del av russefeiringa for mange, så blir det nok tatt nokon val som ein seinare angrar på.
Og så skjer det som må vere nesten det verste ein kan oppleve, nokon vert voldtatt. Då vert peikefingeren heilt rett retta mot den som har gjort det. Og det er grunn til straff. (Dog syns eg FrP går langt over streken då dei ønskjer kjemisk kastrering..)
Men eg reagerer likevel på nokre av dei som peikar. NRK har hatt ein serie om ungdom og sex, Trekant, som har fått mykje klager. Først og fremst fordi dei lausriv sex frå verdi- og moralspørsmål. Sex er nyting og naturleg, seier NRK i serien, og "ler" av dei som meiner det er noko meir. Ser ikkje allmennkringkastaren at også denne serien er med å auke sexpresset på unge? Og at dei som ønskjer ei anna ramme rundt sexlivet sitt føler seg endå meir "sære"?
Andre som "peikar" er dei som har ein alkoholpolitikk som tar meir omsyn til den som skal tene på å selje enn den som drikk. Eg veit det er ei "lovleg vare", men ho er likevel spesiell. Og risikoen for russen er svært knytta til alkohol-bruk. Enkelte unge er uvant med å drikke, og tåler lite alkohol.
Eg meiner det er ein samanheng mellom dei verdiane vi gir borna våre, og måten dei oppfører seg på. Og dei fleste ungdomane klarer seg flott og er forstandige. La oss gje desse stort frimod til å ta sikre val. Det er eit samfunnsansvar.
Eg håpar russen får ei flott tid, at dei brukar lite rus og at dei tar vare på kvarandre. Og så håpar eg på kloke vaksne som både følgjer med, hentar heim og er til stades for ungdomen. Russetida er ei risikotid. Det er nesten så eg er glad for at døtrene mine gjekk vidaregåande i Afrika. Det opplevdest faktisk tryggare.
For enkelte blir russetida alt anna enn kjekk. Nokon opplever grov vald, trafikkulukker og at eigne grenser vert pusha.
Samfunnet vårt er veldig sex-fokusert. Og det viser att i ein del av dei russeknutereglane som finst. I alle fall dersom eg fekk dei rett gjengitt frå ein journalist i dag. Det gjekk på å sex med 10, sex med ein førstis, sex med russepresidenten, sex på skulen...Lista var ganske lang. For dei fleste er vel dette mest fleip. Men det gir likevel eit betydeleg sexpress. Og kombinert med alkohol, som dessverre er ein "viktig" del av russefeiringa for mange, så blir det nok tatt nokon val som ein seinare angrar på.
Og så skjer det som må vere nesten det verste ein kan oppleve, nokon vert voldtatt. Då vert peikefingeren heilt rett retta mot den som har gjort det. Og det er grunn til straff. (Dog syns eg FrP går langt over streken då dei ønskjer kjemisk kastrering..)
Men eg reagerer likevel på nokre av dei som peikar. NRK har hatt ein serie om ungdom og sex, Trekant, som har fått mykje klager. Først og fremst fordi dei lausriv sex frå verdi- og moralspørsmål. Sex er nyting og naturleg, seier NRK i serien, og "ler" av dei som meiner det er noko meir. Ser ikkje allmennkringkastaren at også denne serien er med å auke sexpresset på unge? Og at dei som ønskjer ei anna ramme rundt sexlivet sitt føler seg endå meir "sære"?
Andre som "peikar" er dei som har ein alkoholpolitikk som tar meir omsyn til den som skal tene på å selje enn den som drikk. Eg veit det er ei "lovleg vare", men ho er likevel spesiell. Og risikoen for russen er svært knytta til alkohol-bruk. Enkelte unge er uvant med å drikke, og tåler lite alkohol.
Eg meiner det er ein samanheng mellom dei verdiane vi gir borna våre, og måten dei oppfører seg på. Og dei fleste ungdomane klarer seg flott og er forstandige. La oss gje desse stort frimod til å ta sikre val. Det er eit samfunnsansvar.
Eg håpar russen får ei flott tid, at dei brukar lite rus og at dei tar vare på kvarandre. Og så håpar eg på kloke vaksne som både følgjer med, hentar heim og er til stades for ungdomen. Russetida er ei risikotid. Det er nesten så eg er glad for at døtrene mine gjekk vidaregåande i Afrika. Det opplevdest faktisk tryggare.
20. april 2011
klimafond for veg
KrF har landsmøte neste helg. Eg meiner noko av det viktigaste når lansmøtet møtest er at det vert ein politisk verkstad og at ein formar ny politikk. KrF har omdømmemål som seier at vi skal vere verdiforankra, åpne og relevante.
Sogn og Fjordane KrF har fremja eit resolusjonsframlegg som vi meiner er svært relevant:
Det handlar om veg, og slik sett vedkjem det kvar enkelt, fordi samfunnet i stadig større grad legg opp til at vi må flytte på oss for å nå fram til tenestene. ( sentralisering / globalisering) Det handlar også om klima. Vi opplever at naturen i aukande grad viser krefter, og ved td ras og flaum ryddar vekk viktige samferdselsårer på eit blunk.
Berre i fjor utgjorde ektsrautgifter på Sogn og Fjordane sine fylkesvegar mellom 50 og 60 millionar kroner i ekstrautgifter pga naturkreftene. Dette er mykje for eit fylke å ha liggande som buffer. Og ein veg som er vekke, kan ikkje utsettast å setje i stand. Det må berre gjerast.
Fylka er ulikt utsette for at vegane vert øydelagde av (u)-ver. Slik sett vert det svært ulik belastning på vegmidlane. Og dei fylka som er mest utsett, er gjerne også dei fylka der det er dyrast å bygge veg. Eg tenkjer på forsering av flaumstore elver og vegar langs bratte, rasutsette liderog fjell.
KrF Sogn og Fjordane fremmar difor forslag om at det vert oppretta eit statleg bufferfond som skal dekke reperasjonar på vegar som vert øydelagde av natur- og klimaherjingar.
Om ein kallar det klimafond eller naturskadefond for samferdsle er underordna. Det viktige er at staten tek eit større ansvar for å rydde opp etter ekstremver, og at det er fellesskapen og ikkje det enkelte fylke åleine som sitt med ansvaret for ekstrarekninga.
Sogn og Fjordane KrF har fremja eit resolusjonsframlegg som vi meiner er svært relevant:
Det handlar om veg, og slik sett vedkjem det kvar enkelt, fordi samfunnet i stadig større grad legg opp til at vi må flytte på oss for å nå fram til tenestene. ( sentralisering / globalisering) Det handlar også om klima. Vi opplever at naturen i aukande grad viser krefter, og ved td ras og flaum ryddar vekk viktige samferdselsårer på eit blunk.
Berre i fjor utgjorde ektsrautgifter på Sogn og Fjordane sine fylkesvegar mellom 50 og 60 millionar kroner i ekstrautgifter pga naturkreftene. Dette er mykje for eit fylke å ha liggande som buffer. Og ein veg som er vekke, kan ikkje utsettast å setje i stand. Det må berre gjerast.
Fylka er ulikt utsette for at vegane vert øydelagde av (u)-ver. Slik sett vert det svært ulik belastning på vegmidlane. Og dei fylka som er mest utsett, er gjerne også dei fylka der det er dyrast å bygge veg. Eg tenkjer på forsering av flaumstore elver og vegar langs bratte, rasutsette liderog fjell.
KrF Sogn og Fjordane fremmar difor forslag om at det vert oppretta eit statleg bufferfond som skal dekke reperasjonar på vegar som vert øydelagde av natur- og klimaherjingar.
Om ein kallar det klimafond eller naturskadefond for samferdsle er underordna. Det viktige er at staten tek eit større ansvar for å rydde opp etter ekstremver, og at det er fellesskapen og ikkje det enkelte fylke åleine som sitt med ansvaret for ekstrarekninga.
Abonner på:
Innlegg (Atom)
